"เห็นได้ชัดว่าเท่าที่คุณและผมมีอยู่ เรามีอะไรมากมายเหลือเกินที่สามารถทำได้ที่นี่และเดี๋ยวนี้  คำถามไม่ได้อยู่ที่ “ฉันจะบังคับให้คนอื่นทำได้อย่างไร?”  คำถามคือ “วันนี้ฉันจะทำอะไรเพื่อปฏิเสธระบบอาหารแบบอุตสาหกรรม”

Food Inc. (คาร์ล เวเบอร์)



กินอะไรแบบผักๆ ติดต่อกัน หลายวัน ส่วนใหญ่แล้วอาหารนี่ทำแล้วมันจะต่อเนื่อง เพราะวัตถุดิบเหลือ

เริ่มจากจานที่เห็นข้างบน เกิดจากอยากกินผักก่อน แล้วไปเดินในตลาดสดติดแอร์ เห็นทารกแครอทก็เลยซื้อมา 1 ถุง มีถั่วแระญี่ปุ่นแต่ปลูกเมืองไทยมาอีกถุง

ทำความหิวและขี้เกียจ

ล้างผัก แกะถั่วแระออกมาเป็นเม็ดสวยน่ากินเป็นอย่างยิ่ง มีเศษผักอย่างอื่นนิดหน่อย กระหล้ำปลีซอย  หอมใหญ่

ราดด้วยน้ำสลัดซีอิ๊วน้ำมันงา

ซึ่งทำกันแบบง่ายๆ ใช้ซีอิ๊วญี่ปุ่นผสมน้ำส้มน้ำตาลเกลือน้ำมันงา และงาคั่ว

แน่นอนว่าเหยาะพริกป่นลงไปด้วย ทีนี้ก็ขูดชีสโรยลงไป

ทอดไข่ดาวไม่ต้องสุกมา 1 ใบ เริ่มปฏิบัติการมื้อค่ำกับขนมปังกรอบ

พร้อมด้วยชาเย็นที่ชงรอไว้ก่อนอีก 1 แก้วใหญ่

 

วันถัดมามื้อเช้า มีปาท่องโก๋เก่าๆ ในตู้เย็น เอามาหั่นแล้วปิ้งให้กรอบๆ

ทำอะไรมาจุ่มจิ้มแบบซัลซา

ในตู้เย็นมีพริกแกงกะหรี่ญี่ปุ่นแบบเป็ดมาก เอามาใช้งานเลย ต้มน้ำแล้วใส่ลงไปพอให้เข้มข้นกำลังดี

ใช้วัตถุดิบเดิมที่ยังเหลือมาทำต่อกันอีก มีแครอท ถั่วแระ หอมใหญ่

มื้อเช้าวันหยุด กินปาท่องโก๋ กับซัลซ่าฟิวชั่นที่ไม่มีทะเขือเทศ(ฮา)

ก็เรียกมันว่าปาท่องโก๋แกงกะหรี่ผักเลยไม่ได้หรือไงก็ไม่รู้

ถัดมามื้อเย็นอีกวัน มื้อได้ถั่วลันเตากับแตงกวาและมะเขือเทศเชอรี่มา มีหอมใหญ่ยังเหลือเอามาใช้งานด้วย

ยังคงเป็นสลัดเหมือนเดิม

เพราะตั้งใจกินผักสด



แต่เพื่อให้มันเริดขึ้นไปอีกนิด ไม่สดมั่งก็ได้สัก 1 อย่าง

ถั่วเลันเตาเราเอาไปย่างในกระทะย่าง ข้างนอกจะมีเกรียมๆ บ้างไม่ได้เป็นปัญหา

โรยน้ำสลัดแบบเดิม โรยชีส แล้วกินกับขนมปังกรอบโฮลวีทกันไปอีก

ความพิเศษของสลัดจานนี้อยู่ที่ถั่วลันเตาย่างนั่นละครับ  หอมและได้รสชาติดี ฃมั่กๆ แต่ต้องตักกินเดี่ยวๆ เพื่อละเลียดรสของมัน

ปิดท้ายด้วยมื้อเย็นที่ไม่มีเนื้อต่อเนื่องไปอีกวัน ด้วยผักเดิมเอามาทำปัดเปรี้ยวหวาน



เป็นผัดเปรี้ยวหวานปรกติธรรมดามาก นอกจากผักชนิดเดียวที่พิเศษออกไปคือบวบ

ครับใส่บวบด้วย ใส่ตอยท้ายสุดเพื่อไม่มันยวบเป็นบวบต้ม

มื้อนี้กับข้าวกล้อง  ทำสำหรับมื้อเย็น เหลือไปเป็นมื้อเช้าอีก 1 มื้อ

ล่อผัก ๆ  ๆ ติดต่อกันมาสี่ห้าวันแย้ววววววววววว