ใกล้เทศกาลรับปริญญา อยู่ในบรรยากาศ
เตรียมตัวกันให้วุ่น คิดไปแล้วก็แปลก
หรือว่าเราเป็นคนประเภท"มีคอกฉันก็แหก
ไม่อยากอยู่ในนั้น" อย่างที่พี่หงาแกบ่นงึมงัม

ตั้งแต่ก่อนจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแล้วที่
ท่องจำอาขยานนอกตำราของ วิทยากร เชียงกูล
ได้ขึ้นใจว่า

"เพียงหวังจะเฟื่องฟุ้ง หรือจึงมุ่งมาศึกษา
เพียงเพื่อปริญญา เอาตัวรอดเท่านั้นฤา"

เรียนก็จบก่อนเพื่อนเขาไปตั้งครึ่งปี
ทำงานทำการหาเงินเลี้ยงตัวเองอย่าง
ยากลำบากชนิดกัดก้อนเกลือกิน ค่าเช่าบ้าน
ก็กินเงินเดือนไปบานแล้ว

จำได้ว่าวันนั้นนั่งอยู่ที่ทำงาน รับโทรศัพท์
จากพี่สาว เธอขึ้นต้นด้วยประโยคที่ว่า
"ดูข่าวโทรทัศน์ เขารับปริญญากันไม่ใช่
เหรอ"

"เออ ขี้เกียจไป" อู้อี้ตอบ

"ไอ้เหี้ย...พ่อแม่พี่น้องเขารอมึงอยู่คนเดียว
ทำไมถึงไม่ไป"

เถียงไปในใจว่า โด่เอ๊ย ก็รู้นิสัยอยู่แล้ว
มาโวยไรวะ แต่ก็เพียงรับคำด่ากลั้วหัวเราะ
แล้วคุยกันนิดหน่อยประสาพี่น้อง จากนั้นวางหู
โทรศัพท์ นั่งคิดเรื่อยเปื่อย

พิธีพระราชทานปริญญาบัตรปีนั้น ว่าที่จริงก็ไป
เหมือนกันแหละ เจอเพื่อนฝูงเยอะแยะ
ตาแปํะไก่ แต่ไม่ได้ไปสวมครุยร่วมรับกับเขาด้วย
คิดว่าอะไรที่เรียนๆมาก็ใส่ไว้ในกบาลทั้งหมด
แล้ว ไม่จำเป็นต้องไปรับอะไรกันอีก ส่วนใบปริญญา
วันหลังก็ไปเอาจากฝ่ายธุระการที่ตึกโดมได้
ไม่มีปัญหา

มาเห็นบรรยากาศที่คนให้ความสำคัญกับมันมากๆ
มากๆๆๆยิ่งในชีวิต คิดแปลกใจอยู่เหมือนกัน
ยิ่งเห็นพิธีกรรมที่ตระเตรียมกันสำหรับวันรับ
ปริญญา เช่น เอารุ่นน้องไปร้องเพลง(อะไรก็ไม่รู้)

ปิ้มว่าจะขาดใจ ถ้าไม่มี

ก็ให้รู้สึกประหลาดใจ เด็กรุ่นใหม่ในปัจจุบัน
ติดยึดพิธีกรรมกันปานฉะนี้เชียวหนอ

แต่ก่อนเคยคิดว่านับวันคนรุ่นใหม่จะหลุดจาก
กรอบจากพิธีกรรมที่รกรุงรังมากขึ้นๆ การณ์กลับ
เป็นว่าคอกที่พวกเขาสร้างขึ้นกลับแข็งแรงกว่าเก่า
แล้วน้อยคนที่จะกล้าแหกมันออกมา

บางทีในคอกมันคงสนุกล้นจนน้อยคนจะรู้สึกว่ามันคือ
คอกชนิดหนึ่งก็ได้

เอ๊ะ....เอ็งว่าใช่ แต่คนอื่นเขาว่าไม่

ต่างคนต่างคิด แล้วก็ไม่ต้องบ่นเกินเหตุ
นั่งดูไปเรื่อยๆ อีกไม่นานก็จะลงโลง โลกอยู่ในกำมือ
ของพวกเขา เอ็งไม่ต้องมาเจือกมากนักก็ได้

ว่าแล้วก็ดอดไปคาราโอเกะให้ครึกครื้นเสียหน่อย