อุตส่าห์แบกคอมพ์ติดไปด้วยว่าจะเอางานไปทำ
ลืมงาน...มีแต่คอมพ์ เลยแวะเข้าบีทูเอส สอยนิยาย
มาหนึ่งเล่ม
"นอน" โดย ศักดิ์ชัย ลัคนาวิเชียร
เป็น 1 ใน 10 เล่มที่เข้ารอบสุดท้ายนิยายซีไรท์
ปีนี้ อ่านผลงานขามาไม่มากนัก ปีสองปีก่อน
รวมเรื่องสั้นเล่มหนึ่งของศักดิ์ชัย แนวเหนือจริง
แต่เสียดสีตรงไปตรงมามากไปหน่อย ไม่เนียน
มาอ่าน "นอน" อ่านแล้วน่านอนจริงๆ (แซวเล่นครับ)
ไม่แปลกที่ผ่านเข้ารอบสุดท้ายมาได้ และก็จะไม่
แปลกหากจะไ้ด้ซีไรท์ไปครอง นิยายเรื่องนี้โดดเด่น
หมดเลยทั้งเรื่องครับ แนวการเขียน พล็อต ภาษา
สาระของเรื่องที่ดึงเอาิวิถีชีวิตสมัยใหม่มาเขียน
สอดใส่จินตนาการเพี้ยนสุดกู่ ไม่ว่าจะเป็น เคแอลเอ
ตัวเอกของเรื่องที่อยาก "นอน" นักปรัชญาในสวนปรัชญา
บีบีซี นักธุรกิจแก่ที่คิดอะไรแปลกๆ ผู้สร้างธุกิจตู้นอน
จนติดตลาด ไอเอ็มเอฟ อดีตผู้จัดการบริษัทเงินทุนหลัก
ทรัพย์ที่เจ๊งไปแล้ว ตลอดจนถึง"ท่านนอน" ผู้เผยแพร่
ลัทธิการนอน
อ่านนิยายเรื่องนี้แล้ว นึกถึง ฟรานซ์ คาฟก้า แบบนี้แหละ
ใช่เลย ไม่ได้หมายความว่าศักดิ์ชัยไปลอกเขามานะ
แต่อ่่านแล้วมันเป็นลีลาเดียวกัน
ถ้าจะขาดอยู่นิดเดียวก็คือความเร้าใจ เรื่องจะเดินไป
เรื่อยๆ อ่านแล้วไม่ลุ้นว่าจะเกิดอะไรต่อไป ครึ่งหลังของเรื่อง
อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเหมือนกัน สไตล์การเขียนก็แปร่งไป
พอจับสังเกตได้ ถ้าหาทางจบลงแค่ครึ่งเล่ม เป็นเรื่องยาว
ขนาดสั้นจะเยี่ยมเลย
แต่่โดยรวมๆแล้วถือว่าเป็นนิยายไทยที่ขึ้นชั้นเทียบได้
กับนิยายสากลดีๆเล่มหนึ่ง
จะได้ซีไรต์มาครองหรือไม่ก็ไม่สำคัญ อย่างน้อยมัน
ครองใจคนอ่านคนนี้ไว้ได้ ซึ่งนานๆจะเกิดทีกับนิยาย
ไทย
แต่ยังไงเสียปีนี้ก็ยังเชียร์ ร่างพระร่วง ของ เทพศิริ
สุขโสภาละครับ
