ผมเป็นแฟนวงดนตรี “สองวัย” มาตั้งแต่วงนี้ถือกำเนิดขึ้นมา จริงๆ
ป็นแฟนมาก่อนจะก่อตั้งเป็นวง เพราะสมาชิกสองวัยนั้นเป็น
ส่วนหนึ่งของสโมสรผึ้งน้อย ในสมัยนั้นถึงแม้ผมจะโตเกินวัยสำหรับ
สโมสรผึ้งน้อยแต่ก็ชอบดูรายการของพวกเขาเป็นประจำ
ส่วนวงสองวัย ตั้งแต่มีผลงานชุดแรกมาจนชุดสุดท้ายก็ฟังมาตลอดเวลา
อันยาวนาน จะสามสิบปีอยู่รอมร่อแล้ว ฟังจนเทปเปื่อยมั่งหายมั่งก็เพียร
หาซื้อมาใหม่ไม่เลิกรา ครั้งสุดท้ายที่ได้เทปมาก็หลายปีแล้วจากร้านน้อง
ท่าพระจันทร์ ซึ่งรักษาไว้ไม่ได้อีกเช่นเดิม เหลืออยู่ม้วนเดียวที่สภาพ
ไม่ค่อยดีนัก ไม่กี่วันก่อนเห็นเว็บของร้านน้องท่าพระจันทร์มีซีดีขายอยู่
สองชุดก็เลยฝากเงินให้ลูกชายไปซื้อมาให้หมด
ลูกชายผมก็รับเงินไปเป็นอันดี หายหัวจากบ้านไปหนึ่งอาทิตย์ กลับมาบ้าน
ไม่พูดถึงเลยสักคำ เงินก็ไม่เห็นคืน แผ่นก็ไม่ได้
สองวัย บังเอิญไปเจอเข้า มีคนเก็บเอาไว้ครบทั้งสามอัลบัม คุณภาพเสียง
ค่อนข้างดี ที่จริงผมไม่อยากทำอย่างนี้กับวงดนตรีที่ผมรักสุดหัวใจ
เลยครับ แต่ก็ทำใจว่าไหนๆเราก็ซื้อซ้ำไปซ้ำมาแล้วตั้งหลายครั้ง และยัง
ตั้งใจจะหาซื้อต่อไปอย่างที่อุตส่าห์ฝากเงินลูกชายไปนั่นแหละ ก็เลย
ดาวน์โหลดมาทั้งสามอัลบัม เปิดฟังจนอิ่มไปหลายวัน แถมส่งต่อให้
ลูกสาววัยรุ่นไปอีก เธอก็เปิดฟังยาวไปเลย เพราะบ้านผมชอบเพลง
วงสองวัยกันทั้งบ้าน

รำพึงถึงเพลงของวงสองวัยขึ้นมาก็เพราะสำหรับผมจัดให้เป็นผลงาน
เพลงคลาสสิคไปแล้ว ทั้งในแง่ของตัวงานเอง และในความเป็นผู้บุกเบิก
เพลงเด็กดีๆอย่างที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน ดนตรีเปี่ยมคุณภาพ เนื้อเพลง
ก็สวยงามเยี่ยงบทกวี
จนทุกวันนี้ก็ยังไม่มีใครทำได้ และหาคนใส่ใจทำได้ยาก
ผลงานอย่างนี้หากเป็นฝรั่งมังค่าเขาเอามารีมาสเตอร์ในราคาพรีเมียม
กันไปแล้วแต่บ้านเราอย่างที่เห็นราคาของร้านน้องท่าพระจันทร์แผ่นละแค่
190 บาทแถมหายากเสียเหลือเกิน (จริงๆก็ไม่เคยเห็นจากที่อื่นนอกจาก
ที่ร้านน้องเท่านั้น)
หลายวันก่อนผมไปยืนลูบๆคลำๆแผ่นซีดีเพลงของวง YES ที่สยามพารากอน
หนึ่งในสุดยอดวงโพรเกรสสีฟ ร็อคในอดีต ที่เอาเทปมารีมาสเตอร์ ราคาราวๆ
800-900 กว่าบาท ได้แต่ลูบคลำไปงั้นๆ นี่ขนาดแผ่นธรรมดา ไม่ใช่ชุดพิเศษ
ที่ทำออกมาอีกแบบพวกนั้นไม่ต้องพูดถึง
ในอีกแง่หนึ่ง จะเห็นว่าเพลงดีๆอย่างเพลงของวงสองวัยนั้น หลังจากผ่าน
กาลเวลาไปแล้วก็ฟังกันอยู่ในแวดวงจำกัด เฉพาะคนที่มีเทป หรือ อาจจะมีซีดี
ที่เอามาทำใหม่กันบ้าง แต่มันหาฟังไม่ได้จากสถานีวิทยุที่ส่วนใหญ่ก็ยังเป็น
สถานีเปิดเพลงกันนั่นแหละ
แต่เพราะมีอินเทอร์เน็ต ทำให้ยังพอมีโอกาสฟังกันอยู่บ้าง แค่พิมพ์คำว่า
สองวัยค้นๆไปด้วยเสิร์ชเอ็นจิ้น ก็คงจะไปเจอเข้ากับบางเว็บซึ่งมีคนใส่
เพลงเอาไว้ (นี่ไม่นับรวมไซต์ที่ผมไปดาวน์โหลดมาเพราะเจ้านั้นเขาให้
โหลดอย่างเดียว ไม่ได้ให้ฟังบนเว็บ) ก่อนหน้านี้เท่าที่ผมเคยค้นเจอแล้
วหาทางดูดมาฟังวนเวียนอยู่สามสี่เพลงเท่านั้น คือ เจ้าผีเสื้อเอย ,
หมาป่ากับลุกแกะ ,สะพานสายรุ้ง และ ลูกหมูใส่รองเท้า
แต่แม้จะมีให้ฟังกันอยู่ไม่กี่เพลง ก็ยังเหลือให้คนฟังกันอยู่จนทุกวันนี้
ไม่ขอบคุณอินเทอร์เน็ต ก็ไม่รู้จะขอบคุณใครเหมือนกัน
เพราะมันช่วยต่ออายุให้กับเพลงซึ่งหาที่ไหนไม่ค่อยได้ และนักจัดรายการ
วิทยุไม่เหลียวแล ยังโลดแล่นต่อไปได้อีกจนกว่าเครือข่ายอินเทอร์เน็ตของ
ทั้งโลกมันจะพังพินาศไป
ที่จริงนอกจากได้ฟังเองแล้วผมยังมีโอกาสแบ่งปันเพลงสองวัยให้คนอื่นๆ
ทั้งที่เคยฟังและไม่เคยฟังมาก่อนผ่านอินเทอร์เน็ตไปหลายรอบแล้วผ่านห้อง
ฟังเพลงคอมฟร็อกห้องหนึ่ง เปิดให้ฟังกันสดๆ นอกจากจะมีคนชอบกัน
หลายคนแล้ว วันหลังยังมีคนขอมาอีก แม้คนฟังในห้องแบบนี้ก็จำนวนจำกัด
ไปหน่อยเมื่อเทียบกับการบรอดเคสต์ผ่านเว็บไซต์แบบที่ทำกันอยู่ทั่วไป
ในอินเทอร์เน็ต แต่มันใกล้ชิดคนฟังมากกว่าและโต้ตอบหรือคุยกันไปมา
กับผู้ฟังได้ไปด้วย
ส่วนสถานีวิทยุทางอินเทอร์เน็ตที่มีกันอยู่มากมายพวกนั้นที่คนเข้าถึงมาก
กว่ากันมาก เพลงก็จะซ้ำๆกันอยู่นั่นเอง หลังๆเจอเจ้าของลิขสิทธิ์ไม่ยอม
ให้เปิดกันอีก
ในอเมริกาพวกสถานีวิทยุทางอินเทอร์เน็ตตอนนี้รวมหัวกันจัดวัน”เงียบ”
ในวันที่ 15 กรกฎาคมที่จะถึงนี้ เพื่อประท้วงการขึ้นค่าธรรมเนียม
ลิขสิทธิ์ในการเปิดเพลงทางอินเทอร์เน็ต จริงๆเว็บไซต์ใหญ่ๆที่มีเพลง
ทางอินเทอร์เน็ตของเขานั่นก็จ่ายค่าลิขสิทธิ์เพลงอยู่แล้ว แต่กำลังขึ้นจะจาก
เดิมไปถึงสามร้อยเปอร์เซ็นต์ ก็เลยมีการประท้วงเกิดขึ้นเพื่อกระตุ้นให้
สาธารณะชนรับรู้ถึงปัญหาที่อาจจะทำลายการฟังเพลงออนไลน์ลงไปได้
้
หูย พูดได้คำเดียวค่ะ หูย



