แล้ววันหนึ่ง...ถึงเวลา
ฉันอ่อนล้าแทบละลาย
เหมือนวิญญาณจะหลุดหาย
กลายเป็นอากาศธาตุ
สะดุ้งตื่นมากลางดึก
สะอื้นสะอึกผวาหวาด
ใจเอ๋ยใจเจียนจะขาด
และขลาดกลัวไปทุกสิ่ง
ฉันกลัวเกินเผชิญหน้า
กลัวผีห่าซาตานเข้าสิง
เทพเทวาหรือมีจริง
ไปลิงโลดอยู่หนไหน
มืดมิดทั่วทุกแห่งทุกหน
ไฟในตนก็มอดไหม้
วูบวูบมอดดับลับไป
เป็นหรือตายไม่เห็นแล้ว
แล้ววันหนึ่ง...ถึงเวลา
กระหน่ำมากลางดวงแก้ว
แหลกละเอียดไม่เหลือแวว
หมดแล้ว...เวลา
edit @ 4 Jan 2008 16:22:20 by cyborg9
