15 เมษายน 2552
ซารังกอต

วันนี้ออกเริ่มต้นเดินทางจากโพคาร่าเเพื่อขึ้นไปซาลังกอต สำหรับการเทรกกิ้งแบบเบาๆ ใช้เวลาในรถตู้ประมาณเกือบชั่วโมง ไปที่จุดตั้งต้นขึ้นซาลังกอตด้านหลังเขา

เดินผ่านชุมชนบนเขาไปเรื่อยๆ มีจุดแวะพักรายทาง  ทางที่เราเดินเป็นถนนปนหิน จริงๆแล้วมันก็คือเดินไปตามถนนธรรมดา ไม่ยากลำบากอะไรนัก เดินขึ้นเขาแต่ไม่มีจุดลาดชันขนาดต้องปีนป่าย ระยะทางก็แค่สิบกว่ากิโล

เป็นเบบี้ เทรกกิ้งเอามากๆ ระหว่างทางก็แวะพักไป จะมีบ้านชาวบ้านที่เปิดเป็นร้านค้า ตลอดจนทำเป็นเกสต์เฮ้าส์เป้นระยะๆ เด็กรายทางชอบมาเล่นด้วย เข้าใจว่าคงเป็นเพราะชินกับนักท่องเที่ยว 

ร้านเดียวที่เราแวะกินน้ำกินท่ากัน ทั้งน้ำอัดลม และ ชานมร้อน มีเด็กมาล้อมหน้าล้มหลังสองสามคน จากนั้นก็เดินต่อกันไปเรื่อยๆ

เดินราวสองชั่วโมงครึ่งก็ถึงที่พัก ... เด็กๆจริงๆ เพราะมันไม่ใช่การขึ้นเขาจริงจัง

ถึงที่พักบนเขา เชอร์ปา รีสอร์ต ดูใหญ่โตทีเดียว เเจ้าของเป็นผัวเมียหนุ่มสาว มีลูกสาวตัวน้อยคนหนึ่ง น่าจะเป็นคนเชอร์ปาชนเผ่าที่มาจากทางตะวันออกของธิเบตยาวนานเป็นร้อยๆปีมาแล้ว พวกนี้จะอยู่บนที่สูงหรือบนเขา  หรืออีกนัยหนึ่งก็คือพวกชาวเขาของเนปาลนั่นเอง

คนเชอร์ปา นับถือพุทธ และ...นามสกุลเดียวกันหมดทั้งเนปาลครับ

หลังจากเรียบร้อยกับห้องพักก็มีเวลาว่าง

ไกด์พาเดินขึ้นไปยอดเขาด้านหลังที่พักสำรวจดู ชมวิวจากจุดนั้นก็ได้ อ ากาศไม่ร้อน ไม่เย็น กำลังสบายๆ  เราคงใช้เวลาเรื่อยเปื่อยอยู่ที่นี่ไปจนกว่าจะกินมื้อเย็นแล้วเข้านอน

แต่มันว่างๆนี่เนาะ

ออกเดินไปกับ วีเลิฟยู พร้อมไกด์ เพื่อขึ้นไปดูจุดที่เราจะขึ้นไปชมพระอาทิตย์ขึ้นตอนเช้า ตรงจุดนั้นมีทางลงเขา มีร้านค้าและเกสต์เฮ้าส์เล็กๆ 

วีกับไกด์นั่งรอเบียร์  ส่วนเราขอเดินลงไปสำรวจนิดหน่อย เกสต์เฮ้าส์หลังถัดลงไป เล็กติ๊ดเดียวน่ารัก น่านอน เจ้าของชวนให้เข้าไปดู คืนละร้อยรูปี...ก็ราว 50 บาทเอง โคตรถูก  แถมยังบอกมีห้องน้ำด้วย ไปดูสิ

พอเดินไปดูห้องน้ำเท่านั้น ผงะ...เลย สกปรก สุดๆ ความคิดว่าน่ารักน่านอนปราสนาการไป 

ดวดเบียร์ คุยกันไปสักพัก เดินกลับมาที่พัก เย็นนี้มีเด็กแถวๆนั้นมาเล่นด้วยสองคน เอามาม่ามาแบ่งเด็กกิน มาม่าต้มยำกุ้ง ซัดไปสูดปากไป ท่าทางเด็กบอกว่าอร่อยมาก  พื้นฐานภาษาอังกฤษของเด็กเนปาลนี่พอสมควร โดยเฉพาะที่ซาลังกอต ฉะนั้นเราจึงสื่อสารกันได้สบายๆ กับเด็กอายุไม่ถึงสิบขวบ ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง จำชื่อไม่ได้แล้ว จำได้แค่เด็กผู้หญิงชื่อสลิตา

ปรากฏว่าเล่นกันไปเล่นกันมา เย็นย่ำ เด็กลากไปเยี่ยมบ้าน ซึงต้องเดินลงมานิดหน่อยจากที่พัก แล้วเดินขึ้นยอดเนินสูงไปอีก ไปทักทายครอบครัวเด็ก นั่งถ่ายรูปกันจนค่ำฝนดันตกลงมา ขอที่อยู่ของบ้านนนี้ไว้ บอกว่าจะส่งรูปกลับมาให้ รออยู่นาน ปรากฏว่าได้แค่กระดาษเขียนชื่อสลิตา กับนามบัตรของเชอปา รีสอร์ท ที่เราไปพัก...อ้าว

แล้วมันจะส่งมาถึงมั้ยวะเนี่ย

ฝนตก มืดแล้ว ไกด์ส่งลูกชายมารับกลับ...คงเป็นห่วง นี่ละครับความรับผิดชอบของไกด์ ทุกชีวิตของลูกทัวร์อยู่ในการดูแลอย่างใกล้ชิดไมม่ให้รอดสายตา

กลับมาที่พัก รอมื้อเย็น...กินเสร็จก็เข้านอน