หลายวันก่อนอยากอ่านหนังสือ แต่ไปคุ้ยเอาหนังสือเก่าเล่มหนึ่งมาอ่าน อ่านซ้ำเป็นครั้งที่เท่าไหร่ จำไม่ได้
แต่จากครั้งสุดท้ายนั่นก็เนิ่นนานเต็มที
"ต้นส้มแสนรัก" วรรณกรรมเยาวชนอมตะ ที่อ่านแล้วกัดกร่อนหัวใจได้ดีเหลือเกิน
ทุกครั้งที่อ่านไม่เคยไม่เสียน้ำตาให้กับความอาภัพของเจ้าหนูน้อย "เซเซ่"
จำได้ว่าสวมัยเรียนมาหาวิทยาลัย เอาหนังสือเล่มนี้ให้เพื่อน รวมทั้งรุ่นพี่ และรุ่นน้อง มากกว่าสิบคนไปอ่าน ยัดเยียดนั่นละครับ
แต่ละคนที่เอากลับมาคืน จะเจอกับคำถามว่า "ว่าไง ร้องไห้หรือเปล่า"
ในสิบกว่าคนนั้น มีเพียงคนเดียวที่ตอบว่าไม่ได้ร้อง แค่เกือบๆ
โจเซ่ วาสตอนเซลอส นักเขียนบราซิล เขียนเรื่องต้นส้มแสนรักออกมาบีบคั้นหัวใจผู้คนอย่างสุดๆ
ทำให้เรา สุข ทุกข์ สนุก เศร้า และร้องไห้ไปกั้บเซเซ่ได้
จินตนาการของเซเซ่ น้อยคนจะไม่เคยมีในวัยเด็ก ไม่ว่าจะเป็นนกตัวเเล็กๆข้างใน ป่าดงดิบในสวนหลังบ้าน เหล่าโคบาล และอินเดียนแดง
หรือ มิงกินโย ต้นส้มแสนรัก
เชื่อเถอะว่า ในชีวิตจริงนั้น มีเซเซ่ อยู่มากมาย ขึ้นอยู่กับว่าเราเคยออกไปมองบ้างหรือไม่
หัวใจที่หยาบกระด้างของคนเรา ใช้วรรณกรรมอย่างต้นส้มแสนรักขัดเกลาบ้างเป็นระยะๆ ก็น่าจะดีไม่น้อย
และอาจจะช่วยให้ใครบางคนมองทะลุไปให้เห็นถึงโครงครอบที่ใหญ่กว่าแค่ปัญหาในครอบครัวของเซเซ่เท่านั้นก็ได้
แต่แม้แค่ทำให้เรารู้จักมองออกให้พ้นไปจากตัวเอง ทอดตามองไปยังคนอื่นๆ อีกมายมายในโลกกว้าง
ก็ถือว่าดีถมไปแล้ว
หนังสือเล่มนี้ฉบับภาษาไทยพิมพ์ครั้งแรกเมื่อราวเกือบสามสิบปีมาแล้ว
ภาพบนโน้นเป็นปกเก่าโดยสำนักพิมพ์ดวงกมล
ส่วนภาพนี้เป็นปกของสำนักพิมพ์ประพันธ์สาส์นที่เอากลับมาพิมพ์ใหม่ครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ราวๆสองปีก่อน
