รูปที่เห็นข้างบนนี้ ดูแล้วอาจจะปลงมากกว่าน่ากิน พอดีหากล้องไม่เจอ เลยใช้มือถือกดแทน แสงไฟนีออนในบ้านออกมาได้เท่านี้ละครับ

แต่ของจริงก็ใช่ว่าจะสวยหรือมีสีสันสักเท่าไหร่นัก

จานนี้เป็นสปาเก็ตตี้ตับบด ที่ไปลอกเค้ามา 

เจ้าตำรับก็เจ้าเดิม คุณเค้กในดีไลฟ์ของหนังสือประชาชาติธุรกิจ

เหมือนกับเธอบอกไว้ว่าไปกินสปาเก็ตตี้สูตรนี้มาจากญี่ปุ่น ซึ่งต่างไปจากที่เธอเคยกินในยุโรปที่ไหนสักประเทศที่รู้หลังจากกินไปแล้วว่ามันคือเอาตับมาผัดสปาเก็ตตี้

แต่ที่คุณเค้กเจอในญี่ปุ่นเขาใช้ตับบด

สูตรก็ง่ายๆม่มีอะไรมาก ตั้งกระทะใส่น้ำมันมะกอก เจียวกระเทียมฝาน พริกแห้ง ให้พอหอมๆ ก็เอาตับบดลงไปผักด้วย ยีๆให้มันเคล้าเข้ากันจนทั่ว ปรุงรสด้วยเหลือกับพริกไทย

เหมือนจะฝานซุกชินีใส่ไปด้วย ไม่ค่อยแน่ใจ แต่จานเขลอะ ๆ ข้างบนไม่ได้ใส่

และเพิ่มเติมจากสูตรคุณเค้กอีกคือพริกป่นปนงาและสาหร่ายจากกระปุก

เอาเส้นสปาเก็ตตี้ที่ต้มสุกแบบเด้งได้(ต้มแล้วเอามาผ่านน้ำเย็นพักไว้ในกระชอนไงครับ)ใส่ลงไปผัดๆ คลุกๆ ให้มันทั่วๆ ซึบซาบเข้าไปทั้งหมด

กำลังดีกลิ่นหอมๆ ตักมาใส่จาน

เสริฟได้เลย

เท่าที่ชิมดูก็อร่อยดี เพราะอาหารพื้นๆไม่มีอะไรพิสดาร 

ทีแรกคิดๆว่าจะปรุงให้มันชนแหลกแบบเวลากินก๋วยเตี๋ยวเลยดีไหม

ชนิดตักเข้าปากคำแรกก็สะแด่วแห้วไปเลย

แต่พอมาคิดอีกที

ถ้าทำอย่างนั้น ทำก๋วยเตี๋ยวกินไปเลยดีกว่า มานั่งผัดสปาเก็ตตี้พิเศษๆแบบนี้ทำเบื๊อกอะไร

เพราะฉะนั้นใช้วิธีอื่นเป็นตัวช่วยน่าจะดีกว่า

เช่นหากมีสลัดผักสดที่ออกรสเปรี้ยวนิดๆมาแจมจะเข้ากันได้ดี

หรือมีผลไม้สดไว้ตบท้ายก็เยี่ยมเช่นกัน

อันนี้ก็พูดไปแบบคนที่มีอคติกับอาหารฝรั่ง กินได้ติดต่อกันไม่เกินมื้อครึ่ง

ถ้ายังมีมาอีกมื้อโดยเลือกไม่ได้ ก็..จะอ้วกเอาน่ะครับ

มันเป็นช่นนั้นจริงๆ