ห่างหายจากหนังสือเสียนาน เข้างานมหกรรมหนังสือฯอีกแล้ว ศูนย์สิริกิติ์ เที่ยวนี้คนจะหงอยไปตามบรรยากาศหรือเปล่าหนอ
หนังสือเล่มหนึ่งที่หยิบมาอ่านแล้ววางไม่ลง ชื่อ "ครัวหรรษา จากปลาร้า ถึงวาซาบิ" ไม่ใช่เพราะชอบเข้าครัวแล้วถึงจะอ่านสนุก แต่มันสนุกจริงๆ เพราะคนเขียนคือ "ฮิมิโตะ ณ เกียวโต" รู้จักนามปากกานี้ก็จาก "จดหมายจากสันคะยอม" เมื่อสมัยลงตีพิมพ์ใน (น่าจะ) เนชั่นสุดสัปดาห์ ชอบความคิดที่คม และความรู้ที่ลึกลงไปในเรื่องท้องถิ่น บวกสำนวนจัดจ้าน
แต่ไม่ดุเดือดจนเลือดพลากเหมือนกับในนามปากกา คำ ผกา ที่บรรเลงอยู่ตอนนี้เท่าไรนัก
ในหนังสือ "ครัวหรรษา" หยิบเอาเรื่องราวของนักเรียนนอกที่ไปเรียนในเกียวโต ที่ชีวิตพาไปเกี่ยวข้องกับเรื่องของร้านอาหารไทยในญี่ปุ่นเข้าไปอีกในฐานะ "แม่ครัว"
ความแหลมคมในเรื่องอาหารไทยของ "ฮิมิโตะ" ประกอบนิสัยแบบเธอทำให้เรื่องราวที่อ่านยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่ หลายเรื่องก็สอนเราไปด้วย โดยเฉพาะเรื่องอาหารที่เธอบอกให้จับเบสิคหรือพื้นฐานให้ได้ ทั้งเรื่องอาหารไทย อาหารญี่ปุ่น
ทั้งที่ฝันของเธอคือเป็นเศรษฐินีมีชีวิตสุขสบาย
นักเรียนไทยที่ได้ทุนไปปริญญาโทและเอกถึงญี่ปุ่น เล่าส่วนเสี้ยวของชีวิตเจ็ดปีในเมืองการ์ตูนที่เธอสรุปได้สั้นว่าเป็น "ชีวิตที่ทุนรนทุราย ขัดแย้งกับตัวเอง คนอื่น ความฝันที่แตกสลาย ความหวังที่อ้างว้าง ไปจนกระทั่งความโง่งมบางอย่างในชีวิต...."
ไอ้พวกนี้แหละที่ผลักดันให้เธอมีเรี่ยวแรงเป็นักเขียนอยู่ได้
"แต่สิ่งที่ฉันได้ตระหนักอย่างสำคัญคือ แล้วเศรษฐินีที่วันๆ มีดอกเบี้ยหล่นใส่ตีนทุกวัน จะเอาอะไรไปเขียนเป็นหนังสือให้คนอ่านเล่า
ลองอ่านดู
ไม่ว่าจะชอบทำอาหาร อยากไปเรียนเมืองนอก อยากเป็นนักเขียน หรืออยากอ่านสารคดีจากชีวิตจริงที่สนุกเข้าไส้
