"การมีชีวิตอยู่ในโลกเช่นนี้ คนเราไม่มีวันที่จะ
ดำรงอยู่อย่างเดียวดายหรือโดดเดี่ยว
เราต่างเป็นแรงใจและแรงกายให้กัน
แล้วชีวิตมนุษย์ก็สวยสดงดงามขึ้นโดยพลัน

หวังว่าหนังสือของข้าพเจ้าคงมีส่วนช่วยในการ
'สร้างชีวิตมนุษย์ที่สวยสดงดงาม' ได้บ้าง"

ฤดูร้อน 2002
วีกีซอล

โลกใบเล็กของเด็ก 9 ขวบ วรรณกรรมเยาวชนจากเกาหลี
เขียนโดย วี กี ชอล เล่มนี้ออกมานานแล้ว ซื้อมาก็นานแล้ว
เช่นกัน แต่เพิ่งมาอ่านจบไม่กี่วันมานี้เอง

แพ็กยอมิน ชวนให้นึกถึงวัยเด็กของเด็กยากจนคนหนึ่ง
สะท้อนภาพของชุมชนเล็กๆ ที่มีอยู่ทุกหนแห่งทั่วโลก
และสะท้อนความรู้สึกนึกคิดของเด็กที่มีต่อโลกรอบๆข้าง
รวมทั้งต่อผู้ใหญ่

ตอนที่ยอมินได้รางวัลชนะเลิศประกวดวาดภาพ
เป็นตอนที่ตลกร้ายมากๆเลยทีเดียว มันบอกอะไรหลาย
อย่างระหว่างโลกของเด็กกับโลกของผู้ใหญ่

เพื่อนสนิทคนหนึ่งของยอมิน คือ คีจง เด็กกำพร้าที่อยู่กับพี่สาว
คนขายของเก่าที่เด็กๆคิดว่าขึ้นมาหมู่บ้านบนภูเขาเพื่อโขมยของ
แล้วพบในท้ายที่สุด สิ่งที่ถูกโขมยคือพี่สาวของคีจง เธอแต่งงาน
กับเขานั่นเอง

ชอบเวลาคีจงพูดถึงครูที่ชอบทุบตีเขา เขามาโรงเรียน
เพราะถูกพี่สาวบังคับให้มา โดยไม่รู้ว่า เจ้าครูนั่นอยากจะ
ฆ่าเขาให้ตาย ไม่อย่างนั้นทำไมเวลามันเจอหน้าฉันมันจึงเอา
แต่ตี

หรือครูประจำชั้นที่ยอมินเรียกเขาว่า "เครื่องจักรกินเงินเดือน"

ยังมีพี่สาวคนสวย กับ เพื่อนหญิงขี้งอนและเอาแต่ใจ ชายหนุ่มนักปรัชญา
ไส้แห้งประจำหมู่บ้าน ฯลฯ

เล่าไม่ถูกเหมือนกัน เพราะโลกใบเล็กของเด็กเก้าขวบ เอาเข้าจริงๆ
เป็นโลกใบใหญ่มีหลายอย่างให้คิดคำนึงระหว่างอ่าน คิดถึงวัยเด็ก
ที่โลกของเราต่างไปจากโลกของผู้ใหญ่ จินตนาการต่อเรื่องต่างๆ
มีอยู่มากมาย และสำหรับคนส่วนใหญ๋ มันหล่นหายไปท่ามกลาง
กาลเวลา

เพิ่งรู้ว่าหนังสือเล่มนี้ถูกเอาไปทำเป็นหนัง อ่านเรื่องย่อหนังแล้ว
ไม่ค่อยเหมือนกับในหนังสือ แต่ดูเหมือนเป็นหนังดีที่คนชอบกัน

น่าหามาอ่าน-ดู นะครับ